ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ
ΠΑΤΗΣΤΕ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΜΠΑΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΗΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΜΑΣ

Κυριακή, 1 Απριλίου 2012

ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΙΑΣ


Ύμνος θρηνητικός εις τον Εσταυρωμένον  22/03/2010 (κατά το Σήμερον μαύρος ουρανός)
Εν τω Σταυρώ σε θεωρώ
ω Κύριε της Δόξης
και φρίττω και εκπλήττομαι
διά φιλανθρωπίαν
ην προς τον πλάσμαν Σου Χριστέ
δεικνύεις υποφέρων
τον θάνατον τον άτιμον
ον δόλιοι Εβραίοι εδίκασαν Σε
Πάντιμε και Δίκαιε Κριτά μου.
Ου φέρω την ταπείνωσιν
ην δι’ εμού υπέστης
ου φέρω την ανάμνησιν
τοσούτων παθημάτων
α δι’ αμαρτημάτων μου
εβάστασας Οικτίρμων
τους εμπτυσμούς, κολαφισμούς,
τας μάστιγας, τους ήλους,
τους εμπαιγμούς, τους γέλωτας,
το όξος και τα τόσα
τα άλλα τα μαρτύρια
όσα Εβραίων γένος
έδωκε Σοι φιλεύσπλαχνε
διά πολλήν κακίαν
ην έστρεψεν τω Πλαστουργώ
και Άγιω Δεσπότη.
Αλλ’ ομοιώθην και εγώ
Εβραίοις τοις κακούργοις
και δια εγκλημάτων μου
παιδεύω Σε Χριστέ μου.
Εν τω Σταυρώ προσήλωσαν
κατάκριται μου πράξεις
τας Χείρας Σου τας Άχραντας
Πανάγιους Σου Πόδας,
τα ψεύδει α εκστόμισα
Σου πλέκουν τα ακάνθας
την κεφαλήν πληγώνουν Σου
μ’ αίμα ζεστό Σε λούζουν.
Λυπήσου με ω Δέσποτα
Συ πάντων Παντεπόπτα
εν τω Σταυρώ κρεμάμενον
ου φέρω καθοράν Σε.
Ένοχος Συ αντί εμού
αδίκως κατεκρίθης.
Και δωρεάν προσφέρεις νυν
συγχώρησιν Σω τέκνω.
Τας εντολάς παρέβην Σου
και έργα αληθείας
ουκ έχω Ιησού Χριστέ
Σοι δείξαι  μετανοίας.
Δέξε με Σώτερ είπας γαρ
καν εν τη εντεκάτη
ώρα υμάς εισδέξομαι
καθώς και τον ειπόντα
ληστή το «μνήσθητί μου»
Συ ο Κύριος της Δόξης.
Χριστέ και Δέσποτα ημών
Θανάτου κατεσχύνη
εν τω Σταυρώ συνέτριψας
το κέντρον αμαρτίας.
Συγχώρησε με και εμέ
τον άχρειον σου δούλον
βοώντα Σοι συν το ληστή
το «Μνήσθητι» Θεέ μου.


«΄Ηγάπα τον Λάζαρον»     22/03/2010


Στεναχωρήθηκες Χριστέ μου.
Έμαθες ότι ο φίλος Σου ο Λάζαρος
κοιμήθηκε τον αιώνιο ύπνο
και δάκρυσες.
Είχες και Συ Χριστέ μου φίλους;
Δεν το ήξερα αυτό.
Δεν μας λες γιατί τον αγαπούσες.
Δεν μας λες γιατί ήταν φίλος Σου.
Δεν μας λες γιατί ήταν ο φίλος σου.
Είχες και Συ λοιπόν, Ιησού μου,
ανάγκη από φίλους;
Ποιος ξέρει....
Πάντως ο Λάζαρος ήταν φίλος Σου.
Και απέθανε ο φίλος Σου.
Όχι για πολύ όμως.
Μόνο για τέσσερις μέρες.
Μετά άκουσε τη φωνή σου
μέσα από το μνήμα
και τυλιγμένος τα σάβανα,
βγήκε έξω.
Μπορούσε να μην βγει;
Ο φίλος του τον φώναξε.


Ιδού ο Νυμφίος  22/03/2010



Ιδού ο Νυμφίος Σου ψυχή.
Προβάλει στα μάτια σου
μπροστά
Αυτός που ζήτησες
στις προσευχές και στα όνειρά σου.
Όμως λίγο διαφορετικό τον φανταζόσουν
είναι η αλήθεια.
Έτσι όπως παρουσιάζεται αυτή την ώρα
δεν έχει είδος, ούτε κάλλος.
Που είναι καταρχήν
τα ωραία ρούχα που πάντα φορεί;
Τώρα μια περιπαικτική κόκκινη χλαμύδα
βλέπω να Τον ζώνει.
Και τα μακριά καθαρά μαλλιά του;
Τώρα μπλεγμένα σ’ ένα αγκάθινο στεφάνι
λουσμένα στο αίμα τα βλέπω και ριγώ.
Στα χέρια ένα βρόμικο καλάμι κρατεί
- άραγε για ποιο λόγο; -
και το άλλοτε λαμπερό το βλέμμα
σαν δακρυσμένο τώρα να ‘ναι
πιότερο για μας, παρά για τον Εαυτό Του.
Ναι, ειν’ η αλήθεια
αλλιώς τον είχα φανταστεί
τον ένδοξο Νυμφίο μου.
Ειν’ η αλήθεια
περιβεβλημένο Τον περίμενα
με ένα κάλλος
ανώτερο από κάθε άλλο,
και τώρα;
Θυμώνω.
Ποιος τον κατάντησε έτσι
τον Αγαπημένο μου;
Εκδίκηση να πάρω στα γρήγορα ζητώ.
Όμως,
σαν να σηκώνει το χαμηλωμένο Του
το βλέμμα
με κοιτά με θλίψη,
«οι αμαρτίες σου»
ακούω χωρίς λόγια
να μου λέει.
«Για τις αμαρτίες σου
σε τούτη την εσχάτη ταπείνωση
έχω φτάσει,
κι ακόμα
εως θανάτου,
θανάτου δε Σταυρού».
Κατεσχυμένη,
σειρά μου να σκύψω το κεφάλι.
Τα δάκρυα ποτάμι αναβλύζουν
απ’ των ματιών μου τις πηγές.
Εσύ Νυμφίε Χριστέ,
Εσύ Μεγάλε Θεέ,
Εσύ κατέρχεσαι εως
Άκρας Ταπεινώσεως,
για να υψώσεις εμέ,
την παραπεσούσα.
Μην μ’ αφήνεις Νυμφίε Χριστέ.
Την γλυκιά φωνή Σου περιμένω
ν’ ακούσω « Είσελθε εις την
χαράν του Νυμφίου σου». Γένοιτο.


Ουδέν αποκρίνει;   22/03/2010

Στο δικαστήριο ο Χριστός.
Με δικαστές αδίκους.
Η απόφαση ειλημμένη.
Και οι πρώην ευεργετηθέντες
θαυματουργικώς
τώρα ανταποδίδουν
αντί του μάννα χολή
στον Ιησού τον ευεργέτη.
Και ‘Κείνος;
Μόνο σωπαίνει.
Όλο σωπαίνει.
Γνωρίζει ότι
τα πάντα γύρω του είναι
μια παρωδία.
Ο Δίκαιος Κριτής
έπεσε στα χέρια των ανόμων.
Με τη θέληση Του παραδόθηκε.
Με τη θέληση Του υπομένει.
Πονάει όμως.
Η αδικία πάντα πονάει.
Περίλυπη είναι η ψυχή Του
εως θανάτου.
Όμως μέχρι το τέλος πίνει
το ποτήρι.
Για να μην το πιούμε εμείς.
Γιατί τέτοια πικράδα
ποιος άνθρωπος αντέχει;
Κατέβηκε Θεός ο Ύψιστος
στους ώμους Του
να σηκώσει την αδικία
όλου του κόσμου.
Αναθαρρήστε
της γης αδικημένοι!
Ο όντως Αθώος
και εντελώς Αθώος
σήκωσε πάνω του
και δέχτηκε
το πιο βαρύ κατηγορώ.
Ψεύτης και πλάνος
η ζωντανή Αλήθεια!
Φρίξε ουρανέ, στέναξε γη!
Σεις όμως της γης αδικημένοι,
αναθαρρήστε.
Έχετε αδερφό, φίλο,
υπερασπιστή, πατέρα
τον πιο Μεγάλο Αδικηθέντα!
Αυτός, ο Λυτρωτής Θεός μας,
από την αδικία της αμαρτίας είθε
όλους να μας λυτρώσει! Αμήν.



Εκτενής      26/03/2010





Ταράζεται η ψυχή Σου.
Ταράζεται η ψυχή του Θεού;
Η δική Σου ψυχή Χριστέ μου απόψε πάντως
είναι ταραγμένη.
Δικά Σου είναι τα λόγια:
«Ταραγμένη είναι η ψυχή μου.
Και τι να πω;
Πατέρα μου σώσε με από την ώρα αυτή».
Και πάλι:
«Αλλά γι’ αυτό ήρθα στον κόσμο,
για την ώρα τούτη».
Η Αγωνία Σου μεγάλη.
Σταγόνες αίμα ο ιδρώτας
στο χώμα ποτάμι τρέχει
από το άγιο μέτωπό Σου.
Τι άραγε Σε ταράζει Κύριέ μου;
Ποια αγωνία ταλανίζει
τη σκέψη, την απόφασή Σου;
Τι πιότερο Σε ξαγρυπνά
αυτή την ώρα
της νύχτας την προχωρημένη;
Στα γόνατα παρακαλάς
Συ τον Πατέρα τον δικό Σου
να σε λυτρώσει
και μακριά να πάρει
τούτο το Ποτήρι
που πιο πικρό δεν φάνηκε
απ’ την αρχή τούτου του κόσμου.
Τι το πικραίνει το Ποτήρι;
Ο Θάνατος ο άδικος, ο ατιμωτικός,
του κόσμου  η κατακραυγή,
η αχαριστία των φίλων;
Τι απ’ όλα τούτα ετάραξε
την Άχραντη ψυχή Σου;
Όλα μαζί και τίποτα,
ίσως και κάτι άλλο…
Όμως εγώ τούτη τη νύχτα
της Μεγάλης Αγωνίας
Σε νιώθω Κύριε πιο κοντά μου
από ποτέ
φίλο, αδερφό, Πατέρα!
Γιατί δοκιμάζεις απόψε
πριν τον σωματικό τον πόνο
της ψυχής την ταλαιπωρία
και κοινωνός Συ γίνεσαι
και του δικού μου πάθους.
Τα Άγια Πάθη ξεκινούν
από αυτή την ώρα
που η πανάγια Σου ψυχή
λυπάται έως Θανάτου!
Συ Κύριε το γεύτηκες
αυτό που ο κόσμος δεν ξέρει.
Την θλίψη την απέραντη
που την ψυχή κυκλώνει
και οδηγεί τον άνθρωπο
στις πύλες του θανάτου.
Συ Κύριε είσαι κοινωνός
του ψυχικού του πόνου
που την καρδιά και το μυαλό
συσφίγγει να τα πνίξει.
Τι άραγε Σε πόνεσε
περσότερο Χριστέ μου;
Οι μάστιγες και τα καρφιά
ή της ψυχής η θλίψη;
Όλα τα μέλη Σου Χριστέ
του σώματος και της ψυχής
υπέφεραν μερίδιο βασάνου ανθρωπίνης.
Όλοι αδερφό Σε έχουμε.
Και φίλο και Πατέρα.
Και οι πονεμένοι στην ψυχή
και οι ασθενείς στο σώμα.
Με όλους ομοιώθηκες.
Για να μπορούμε όλοι
στις δύσκολες μας τις στιγμές
Εσένα να ζητούμε.
Αυτόν που έπαθε για μας
και με εμάς συμπάσχει.
Τούτη τη νύχτα Κύριε
που η λύπη Σε συνέχει
θα κάτσω δίπλα Σου εγώ
γιατί καταλαβαίνω
πώς είναι να πονάει η ψυχή
έως τούτου του Θανάτου.
Μαζί θα την περάσουμε
αυτή την Αγωνία.
Γιατί και Συ όταν πονώ
και υπέρ μέτρον θλίψη
κυκλώνει την καρδιά μου
έρχεσαι και το χέρι μου
κρατάς
να μη λυγίσω.
Σε νιώθω δίπλα μου εκεί
την ώρα της ασθένειας
μη θαρρείς πως δεν σ’ αισθάνομαι
λόγω που δεν το κράζω.
Θα κάτσω δίπλα Σου λοιπόν
και ‘γω με τη σειρά μου
μόνος να μην λογίζεσαι
ω μόνε Κύριέ μου!
Θα μείνω πλάι Σου εγώ
και σιωπηλή θα είμαι
Εσύ και ‘γω το ξέρουμε
τούτες τις ώρες λόγια
πολλά δεν ωφελούνε.
Και Συ εξάλλου Κύριε
όταν κοντά μου στέκεις
εν ώρα της οδύνης μου
σιωπή σε περιβάλλει.
Μόνο το φως σου αισθάνομαι
τη λάμψη των ματιών Σου
που σκίζει και διαλύει
σκότος το απαραμύθητο
και την απελπισιά μου.
Τούτο το φως το καρτερώ
και ξέρω πως θα λάμψει
ειν’ της Ανάστασης το φως
είσαι Εσύ Χριστέ μου!
Ανέτειλε ως τάχιστα
ως κάλλιστος νυμφίος
το Φως του κόσμου το γλυκό
ο Κύριος της Δόξης!
Λάμψε και μέσα μου Χριστέ
Νυμφίε Ηγαπημένε!
Τα σκότη της καρδίας μου
διώξε τα Συ οικτίρμων
Ήλιε ζωής Τρισόλβιε
Θεέ μου Φωτογόνε! 


Το Μυστικό Τραπέζι  30/03/2010

Τραπέζι στρώνεται σήμερα
σε μυστικό ανώγειο.
Οικοδεσπότης ο Θεός
ο Κύριος Ιησούς μας
άνθρωποι οι καλεσμένοι Του
οι δώδεκα εκλεκτοί Του.
Και μες σ’ αυτούς τους Δώδεκα
υπάρχει κι ο Προδότης
εκείνος που τον Κύριο
πουλά για τα αργύρια.
Αδιάφορο. Η τράπεζα
εστρώθη απόψε για όλους.
Προδότες, αρνητές, λιγόψυχους,
όλους τους αγκαλιάζει
τούτη η φωνή και τους καλεί
όλους να μεταλάβουν.
Φάγετε απ’ τη Σάρκα μου
πίετε και το Αίμα
αυτά τις αμαρτίες σας
τις σβήνουν
και χιονένια πάλι η ψυχή σας γίνεται
λευκή κι αναπαυμένη.
Και γω σε τέτοια τράπεζα
πάλι δεν θα καθίσω
ωσότου στον Πατέρα μου
φτάσω με πάσα δόξα
αυτή που είχα και πάντοτε
σαν ήμουνα κοντά Του.
  Και μη λυπάστε τέκνα μου
λόγω που εγώ θα φύγω.
Άλλον Παράκλητο εσείς
θα λάβετε εξ ύψους
που  ό,τι είναι αληθινό
όλους θα σας διδάξει.
Ελάτε, η ώρα έφτασε.
Πάμε, αναχωρούμε.
Οι εχθροί μου τώρα βιάζονται.
Ας μην καθυστερούμε.


Η Παράδοσις    30/03/2010

Με ξύλα, φώτα και πυρσούς
έφτασε η κουστωδία.
Η πριν γαλήνια κι ήσυχη
Γεθσημανή ξυπνάει.
Τον Ιησού όλοι αυτοί
αγριεμένοι θέλουν
να τον συλλάβουν ήρθανε
λες κι είναι ένας κακούργος.
Μπροστά τους τώρα στέκεται
ξέρει Αυτόν πως ψάχνουν
αλλά όλοι τούτοι
σαν τυφλοί
δεν βλέπουν τη θωριά Του.
Ποιον ζητάτε;
τέλος τους ρωτά.
Ιησούν τον Ναζωραίον,
αλαφιασμένοι απαντούν.
Μήπως εσύ Τον είδες;
Εγώ είμαι που σας μιλώ.
Εντύπωση μου κάνει
όμως απόψε που κρυφά
ήρθατε να με βρείτε
και μάλιστα ωσάν ληστή
με όπλα και στρατιώτες.
Εγώ δεν είμαι που σε σας
μιλάω παρρησία
στο ιερό, στους δρόμους σας,
στα σπίτια, στις πλατείες
και κάθε μέρα δύνασθε
μπροστά σ’ όλο τον κόσμο
και να μου αντιμιλήσετε
ακόμα και αν βρείτε
αιτία σ’ εμένα εγκλήματος
πάλι εις το συμβούλιο
να με κακολογήσετε
για να βρεθεί το δίκιο.
Αλλά εγώ καθώς εγράφτηκε
μέσα στις προφητείες
πηγαίνω
αλίμονο όμως αληθώς
στους γιούς της απωλείας. 
Ελάτε καθυστέρηση
δεν χρειάζεται να υπάρξει.
Ιούδα φίλε εσύ εδώ;
Ποιος ο σκοπός σου πες μου.
Και τότε ο πρώην μαθητής
γίνεται ο Προδότης
και μ’ ένα ψεύτικο φιλί
Δεσπότην παραδίδει.
Τον συλλαμβάνει γρήγορα
όλη η κουστωδία
τον Κύριον Ιησούν Χριστόν
και προς των γραμματέων
και φαρισαίων άγουσι
τώρα το δικαστήριο
τον παντελώς Αθώον τε
και Άγιον Δεσπότην. 
Οι μαθητές εσκόρπισαν.
Φοβήθηκαν το πλήθος.
Η λύπη υπερκέρασε
αισιοδοξία και πίστη.
Μόνος τραβά προς
το Παθείν
ο Κύριος Ιησούς μας.
Μόνος
τις αμαρτίες μας
σβήνεις Εσύ Οικτίρμων,
μόνους μη λείπεις
Συ Θεέ
όσους σε Σε ελπίζουν.   


Ο Άδης επικράνθη   30/03/2010

Βαθύ σκοτάδι βασιλεύει εδώ.
Από αιώνων τις ψυχές μαζεύει
τούτος ο τόπος
μετά την τελευτή του σώματος,
δικαίων και αδίκων
όλων μαζί αδιάκριτα.
Άδης ο τόπος λέγεται
πικρό και σκοτεινό το μέρος.
Όμως
ετούτη η νύχτα η αποψινή
σαν να είναι λίγο αλλιώτικη…
Νεκρό υποδεχτήκαμε
πριν από τρεις ημέρες
έναν Ιησού Ναζαρηνό
που όλο και μας κηρύττει
και λέει πράγματα καινά
που όλους παραξενεύουν.
Λέει άκουσον άκουσον
ο Θάνατος απέθανεν
και Άδης καταργήθει
και πως όλους
 τους πιστούς σ’ αυτόν
μαζί του θα τους πάρει
όλους μες στον Παράδεισο
μες στη Χαρά, οσονούπω.
Μερικοί,
λες τον περίμεναν,
πίσω του τώρα τρέχουν
και περιμένουν σίγουροι
Ανάστασης την ώρα.
Άλλοι δεν συγκινήθηκαν,
«τα ακούσαμε κι από άλλους»
λένε αναμετάξυ τους,
χλευάζουν τους ελπίζοντας
μες τη  μαυρίλα μένουν.
Εγώ με το φως συντάσσομαι
τα μάτια έχουν αλήθεια
τούτου του νεοφερμένου μας
Ιησού του Ναζωραίου.
Και ξάφνου να!
Σεισμός πολύς!
Βουή εντονοτάτη
ταράζει του Άδη τους αρμούς
γκρεμίζει του τις Πύλες!
Είναι αλήθεια το λοιπόν
Ο Άδης επικράνθη!
Πικράθηκε, νικήθηκε
ο Θάνατος πατήθει!
Και ‘μεις όλοι
οι ελπίσαντες
στο λόγο του Ιησού μας
ανέστημεν Ανάστασιν
ένδοξη, λαμπροφόρα!
«Πού είναι Θάνατε το κεντρί σου,
που είναι Άδη η νίκη σου;»
Ο Ιησούς και Κύριος
Ζωής τε και Θανάτου
κατήργησε τον Θάνατον
νεκρούς συναναστήσας
και την αληθινή Ζωή
μας έδωσε ως δώρο.
Ας Τον δοξάσουμε λοιπόν
με πίστη και ας πούμε
Σε προσκυνούμε Κύριε
Θανάτου καθαιρέτα!


 Δεύτε λάβετε Φως   02/04/2010

Είναι ησυχία απόψε πολλή
και σκοτεινιά άλλη τόση.
Η πλάση λες και ‘σύχασε
όλη και περιμένει
μαζί κι οι ανθρώποι
να φανεί και φέτος
τ’ άγιο φως Σου.
Κι ειν’ της Ανάστασης το Φως
είσαι Εσύ Χριστέ μου
τούτη η φωτιά η ουράνια
που τις ψυχές ζεσταίνει.
Ανάβω το κεράκι μου
και με χαρά μεγάλη
ένα χαμόγελο γλυκό
βλέπω παντού πλανιέται.
Χαμογελούν οι άγιοι
μέσα από τις εικόνες,
χαμογελά η Παναγιά
και Συ Χριστέ,  κι ο κόσμος.
Τούτη η χαρά η γενική
δεν είν’ της γης σημάδι
μόν’ είναι δώρο ουράνιο
παρηγοριά και χάρη.
Δώσε Χριστέ και Κύριε
το ανέσπερο το Φως Σου
μες στις ψυχές μας πάντοτε
χαρά να δίνει αληθινή
ουράνια ευλογία
και να αξιωθούμε
όλοι να το απολαύσουμε
μαζί Σου Ελεήμονα
στην Άνω Βασιλεία!


Είδαμε τον Κύριο!   
Πάσχα 2010

Τον είδαμε τον Κύριο!
Ήταν Αναστημένος,
βράδυ με μας συνέφαγε
ψάρι και λίγο μέλι.
Τα χέρια του μας έδειξε
αλλά και την πλευρά Του,
με τα σημάδια απ’ τα καρφιά,
ήταν Αυτός, αλήθεια!
Είδαμε τον Διδάσκαλο!
Ήταν εδώ, μπροστά μας,
ειρήνη μας εχάρισε,
αλλά και ευλογία,
την εξουσία του δεσμείν,
την χάρη την του λύειν.
Τον θάνατο επάτησε,
ο Άδης κατηργήθη
κι Αναστημένος τώρα πια
πάλι μας εχαρίσθη.
Είδαμε τον Ιησού Χριστό!
Το Φως όλης της Κτίσης!
Εφώτισε το είναι μας,
καθένας ελαμπρύνθη.
Ποιος πλέον φοβάται την φθορά
ποιος πλέον νυν λυπάται;
Η Ελπίδα αναστήθηκε
κι είναι τώρα κοντά μας
ειν’ ο Θεάνθρωπος Ιησούς,
η Απαντοχή η γλυκιά μας!

Δεν υπάρχουν σχόλια: