ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ
ΠΑΤΗΣΤΕ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΜΠΑΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΗΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΜΑΣ

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2011

Μηναία 5 Σεπτεμβρίου – Μνήμη Προφήτου Ζαχαρίου



«Θείον δι' αμνόν του Θεού Ζαχαρίας, ώσπερ τις αμνός σφάττεται Ναού μέσον».
Σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, εορτάζαμε τη μνήμη του αγίου ενδόξου προφήτου Ζαχαρίου του πατέρα του Προδρόμου ο όποιος σαν πρόβατο σφάχτηκε στο μέσο του Ναού προς χάρι του αμνού του Θεού του αίροντος την αμαρτία του κόσμου και γιατί εκήρυττε την αειπαρθενεία της υπερευλογημένης Θεοτόκου.
Ήταν από το γένος του Δαβίδ και από τη φυλή του Λευΐ. Καθώς δε μας πληροφορούν οι άγιοι της Εκκλησίας Πατέρες, ο ιερός Χρυσόστομος, ο Ιερός Αυγουστίνος, ο ιστορικός Θεοδώρητος και ο ερμηνευτής της Γραφής Θεοφύλακτος Βουλγαρίας ήταν Αρχιερεύς του Ισραήλ.
Πρέπει δε να ξέρουμε ότι στον ένα και μόνο Ναό των Ιεροσολύμων υπηρετούσαν όχι μόνον πολυάριθμοι ιερείς κατά εφημερίες, αλλά και πολλοί Αρχιερείς οι όποιοι εναλλασσόταν κάθε χρόνο. Γι' αυτό και λέγει το ευαγγέλιο για τον Καιάφα «αρχιερεύς ων του ενιαυτού εκείνου επροφήτευσε και είπεν συμφέρει ένα υπέρ του λάου απωλεσθήναι».
Κατά τον έβδομο δε μήνα της αρχιερατείας του του ενιαυτού εκείνου, δηλαδή κατά το Σεπτέμβριο οπόταν οι Ιουδαίοι εώρταζαν την εορτή της Σκηνοπηγίας βρισκόταν μόνος στο ιερό, στα αγία του Ναού των Ιεροσολύμων οπού το θυσιαστήριο του θυμιάματος, και όλος ο κόσμος ιερείς και λαός έξω στην αυλή, καθώς διέταξε στο Λευϊτικόν ο Μωϋσής: «και πάς άνθρωπος ουκ έσται εν τη σκηνή του μαρτυρίου, εισπορευομένου αυτού εξιλάσασθαι εν τω αγίω έως αν εξέλθη». Και ενώ επρόσφερε τη θυσία του θυμιάματος «ώφθη αυτώ άγγελος Κυρίου εστώς εκ δεξιών του θυσιαστηρίου του θυμιάματος» και με τη θέα του Αρχαγγέλου Γαβριήλ εθορυβήθηκεν ο Ζαχαρίας και έμεινεν εμβρόντητος από το φόβο του.
Άλλα ο Αρχάγγελος του Κυρίου δεν είχε την αποστολή να πτοήση τον αρχιερέα του Κυρίου, άλλα να ικανοποίηση το δίκαιον αίτημα των δικαίων Ζαχαρίου και Ελισάβετ οι όποιοι κατά τον Ευαγγελιστή Λουκά «ήσαν δίκαιοι αμφότεροι ενώπιον του Θεού, πορευόμενοι εν πάσαις ταις εντολαίς και δικαιώμασι του Κυρίου άμεμπτοι, και ουκ ην αυτοίς τέκνον, καθότι η Ελισάβετ ην στείρα, και αμφότεροι προβεβηκότες εν ταις ημέραις αυτών ήσαν».
Ήλθε  λοιπόν  ο Αρχάγγελος «αποσταλείς εις διακονίαν» από το Θεό για να φέρη το ευχάριστο άγγελμα της αποκτήσεως καρπού κοιλίας και είπε στο Ζαχαρία: «Μη φόβου, Ζαχαρία, διότι εισηκούσθη η δέησίς σου και η γυνή σου Ελισάβετ γεννήσει υιόν σοι, και καλέσεις το όνομα αυτού Ιωάννην και έσται χαρά σοι και αγαλλίασις, και πολλοί επί τη γεννήσει αυτού χαρήσονται, έσται γαρ μέγας ενώπιον του Κυρίου, και οίνον και σίκερα ου μη πίη, και πνεύματος αγίου πλησθήσεται έτι εκ κοιλίας μητρός αυτού, και πολλούς των υιών Ισραήλ επιστρέψει επί Κύριον τον Θεόν αυτών... ετοιμάσαι Κυρίω λαόν κατεσκευασμένον».
Πράγματι συνήλθεν ο Ζαχαρίας, άλλα δεν ημπορούσε να πιστέψη στα λόγια του Αρχαγγέλου. Η σύλληψις από τη νενεκρωμένη μήτρα της Ελισάβετ ήταν για το μυαλό του ασύλληπτη και η κυοφορία μέσα στη γεροντική γαστέρα της Ελισάβετ επί εννέα μήνες του καρπού της κοιλίας της ήταν φυσικά αδύνατη. Και η δυσπιστία του αυτή την εφανέρωσε στον Αρχάγγελο του Κυρίου και είπε: «κατά τι γνώσομαι τούτο, εγώ γαρ ειμί πρεσβύτης και η γυνή μου προβεβηκυία εν ταις ημέραις αυτής».
Ήταν όμως αδικαιολόγητη αυτή του η δυσπιστία μια και ήταν και Αρχιερέας και εγνώριζε πολλά παρόμοια προηγούμενα θαύματα από την             Ισραηλιτικήν ιστορία, όπως το θαύμα της συλλήψεως της προφήτιδος Άννας από την οποία θαυματουργικά εγεννήθηκεν ο προφήτης Σαμουήλ. Γι' αυτό και ο άγιος Θεός δια του Αρχαγγέλου του τον κατέστησε βουβό μέχρι τότε πού θα εκπληρωνόταν τα λόγια του Γαβριήλ. Και όταν ετελείωσεν η εφημερία του Ζαχαρία επέστρεψε στην ορεινή του πόλι οπού έμεινε με την Ελισάβετ και βουβός καθώς ήταν της έδωσε με νοήματα να καταλάβη το τι ακριβώς του συνέβη και τι θαυμαστό έμελλε να επακολούθηση. Η δε Ελισάβετ εδόξασε το Θεό που της αφαιρούσε πλέον το όνειδος της ατεκνίας με την απόλυτη πίστι και του Ζαχαρία και συνέλαβε και «περιέκρυβεν εαυτήν μήνας πέντε λέγουσα ότι ούτω μοι πεποίηκεν ο Κύριος εν ημέραις εν αις επείδεν αφελείν το όνειδος μου εν ανθρώποις».
Ήλθεν όμως και το πλήρωμα του χρόνου και μετά εννέα μήνες κυοφορίας εγέννησεν η Ελισάβετ τον ευκλεή καρπό της κοιλίας της τον πρόδρομο και Βαπτιστή. Χαρά δε μεγάλη σκορπίστηκε στους περίοικους και όλοι φίλοι και συγγενείς έτρεξαν να συγχαρούν και να παρευρεθούν στην περιτομή του νηπίου κατά την ογδόην ημέρα, αλλά και να δώσουν τη γνώμη τους για το όνομα και να αντισταθούν στη γνώμη της Ελισάβετ ότι «κληθήσεται Ιωάννης». Αλλά ο Ζαχαρίας, έπιασε κοντύλι και έγραψε επάνω σε μια πινακίδα ότι «Ιωάννης εστί το όνομα αυτού» και έτσι τους έλυσε την απορία και ταυτόχρονα ελύθηκε και η γλώσσα: του και άρχισε να λαλή και να εύλογη το Θεό.
Φαντάζεσθε τώρα τη χαρά του Ζαχαρίου! Πετούσε πραγματικά στα ουράνια και άντλησε από τον άγιο Θεό το πνεύμα της προφητείας και στράφηκε προς το νήπιο και είπε: «και συ παιδίον προφήτης υψίστου κληθήση, προπορεύση γαρ προ προσώπου Κυρίου ετοιμάσαι οδούς αυτού, του δούναι γνώσιν σωτηρίας τω λαώ αυτού εν αφέσει αμαρτιών αυτών, δια σπλάχνα ελέους Θεού ημών, εν οις επεσκέψατο ημάς ανατολή εξ ύψους, επιφάναι τοις εν σκότει και σκιά θανάτου καθημένοις, του κατευθύναι τους πόδας ημών εις οδόν ειρήνης». Αμήν.

Δεν υπάρχουν σχόλια: